Ik dacht dat hij de liefde van m’n leven was.
Dit is een heel persoonlijk blog. Op een moment dat het wat rustiger aanvoelt voor me te midden van alle turbulentie. Graag deel ik mijn verhaal met je, omdat ik hoop dat jij er ook iets aan zult hebben. Want als me iets duidelijk is, is dat ik niet de enige ben die door een impactvolle transformatie heen beweeg. Neem gerust contact met me op als mijn verhaal jou raakt.
Ik heb heel veel gegeven
Ik heb gedragen.
Mijn relatie.
Mijn gezin.
En ik heb me aangepast.
Om alles bijeen te houden.
Want ik wilde dit zo graag!
Een liefde en kinderen.
Tot het niet meer ging.
Ik was mezelf flink kwijtgeraakt.
Ik kon het niet meer fixen.
Niet meer dragen.
Niet meer verdragen.
Ik heb geprobeerd iets vast te houden wat me langzaam brak.
Ik heb mezelf overtuigd, aangepast, uitgelegd.
Tot ik niet meer om de waarheid heen kon.
Wat als de persoon van wie je het meest houdt, niet degene is bij wie je hoort, maar degene is die je iets belangrijks komt leren?
In dit blog neem ik je mee in dat kantelpunt.
Waarom het zo’n pijn doet.
Wat het je probeert te vertellen.
En vooral: waarom dit geen einde is, maar een begin.
De verschuiving
Van buiten klopte het plaatje.
Een relatie. Een gezin. Structuur.
Maar van binnen begon het steeds meer te wringen.
Er waren al jaren conflicten tussen hem en mij.
We zaten gevangen in ongezonde patronen.
Ik wilde deze patronen doorbreken om harmonie te creëren.
En dat doorbreken lukte me van mijn kant ook steeds vaker.
Echter, dat intensiveerde de conflicten juist.
Nog zag ik het niet.
De spanning die bleef hangen?
De benauwdheid die ik in me voelde?
Dat lag aan het huis en aan het dorp waar ik woonde.
Dus we gingen verhuizen.
Op weg naar (adem)ruimte.
Maar het bleef benauwd en spannend aanvoelen.
En toen kwam het besef.
Het was de relatie.
De manipulatie gaf me een benauwd gevoel.
Het op eieren lopen gaf me spanning.
Het altijd alert zijn bij hem.
Het aantrekken en het afstoten.
Het uitblijven van wederzijdse groei en verdieping.
Het brak me op.
Het kantelpunt
Er is vaak één moment waarop alles verandert.
Bij mij was dat toen er een conflict escaleerde.
Juist op een moment dat ik zijn steun en liefde goed kon gebruiken.
Iemand zag en hoorde ons en vroeg of er politie gebeld moest worden.
Dat was het moment dat me wakker maakte.
Ik zag ineens zag hoe ver ik al over mijn eigen grenzen was gegaan.
Ik zag wie hij altijd al geweest was.
Ik zag hoe giftig de dynamiek was.
Dit was een grens.
En ik had die al veel eerder gevoeld, maar niet serieus genomen.
De waarheid
Ik dacht dat liefde betekent dat je blijft.
Dat je volhoudt.
Dat je werkt aan wat moeilijk is.
Dat je er voor elkaar bent als het leven zwaar is.
Wat als liefde ook betekent dat je eerlijk bent?
Eerlijk over wat niet meer klopt.
Eerlijk over wat het me koste.
Eerlijk over wie ik was geworden in de relatie.
Eerlijk over mijn grenzen zijn.
Eerlijk over mijn verlatingsangst zijn.
Ik voelde al een tijd dat het niet klopte.
En dat stemmetje?
Dat knagende gevoel?
Dat moest bij mij groots, luid en pijnlijk worden.
Het sloot mijn hart.
Pas toen.
Pas toen begon het me te dagen.
En dan nog…
Nog ben ik even teruggegaan.
Voor de kinderen.
Kijken of er toch nog iets mogelijk was.
Maar nee.
Het ging niet meer.
Ik stikte in zijn bijzijn.
En sinds september leven we langs elkaar.
Zijn we er om de beurt voor onze kinderen.
Inmiddels is de kogel door de kerk.
We gaan scheiden.
Na 23 jaar.
Uit elkaar.
Waarom deze pijn zo diep gaat
Dit is geen gewoon liefdesverdriet.
Dit is rouw.
Rouw om de persoon waarvan ik dacht dat hij was.
Rouw om de toekomst dat ik voor me zag.
Rouw om de versie van mezelf die zoveel tolereerde.
Rouw om de vrouw die ik was.
En misschien wel de diepste rouw:
Het besef dat ik mezelf onderweg zo enorm ben kwijtgeraakt.
Dat is waarom het zoveel pijn doet.
Omdat er liefde was.
Omdat er waarheid onder zit.
Omdat ik zo hard gewerkt had om het samen te houden.
De ontwaking
Het proces waar ik me doorheen bewogen heb is als een ontwaking.
Een ontmaskering.
Dit proces herkende ik.
Mijn onderbuikgevoel wist het allang.
Mijn hoofd had tijd nodig.
Ik had veel paniek en verdriet.
Ik gaf het de ruimte.
Ik deelde het met mensen om mij heen.
Ik vond steun.
En verdiepende vriendschappen.
Ik leerde veel over mijn situatie.
Wat het was.
Hoe ik ermee om kon gaan.
En ontstond er meer rust en helderheid.
De vragen die blijven terugkomen
Misschien herken je ze:
Is dit een fase?
Of voel ik iets wat ik niet meer kan negeren?
Is dit de omleiding die ik nodig heb?
Om zo weer op mijn eigen levenspad te komen?
Wat als ik mijn gezin stuk maak?
Of is dit juist wat mijn gezin nodig heeft?
Ben ik een moeder die een grens stelt aan de situatie?
En zo goed voor haarzelf en haar kinderen zorgt?
Kan ik dit gevoel gewoon laten verdwijnen?
Of verlies ik dan steeds meer van mezelf?
Pas ik me dan juist weer aan?
Ben ik dan wel eerlijk naar mezelf?
Wat als ik er alleen voor kom te staan?
Is dat dan een vorm van falen?
Of is het een nieuw begin?
En hoe ga ik dat praktisch doen?
Het zijn geen makkelijke vragen.
Maar ze wijzen allemaal in dezelfde richting.
Naar mezelf.
Wat vaak verkeerd begrepen wordt
Ik verwarde loyaliteit met liefde.
Mijn loyaliteit was grenzeloos.
Ik dacht dat blijven sterk was en dat vertrekken zwak was.
Maar wat als blijven betekent dat ik mezelf verlaat?
En dat vertrekken een enorme moedige stap is?
Een stap in het mezelf eens voorop stellen.
Wat als het gezin bij elkaar houden betekent dat ik stukje bij beetje verdwijn?
Mijn kinderen voelen meer dan ik denk.
Niet wat ik zeg, maar wie ik ben.
En wat ik hen uiteindelijk leer, is waarheid.
De waarheid is dat hun moeder haar les geleerd heeft.
En dat ze nu ziet wat ze waard is.
Ze kiest voor een beter leven.
Ze kiest voor rust en veiligheid.
Tot slot
Soms is de persoon van wie je het meest houdt, niet degene bij wie je blijft.
Maar degene die je wakker maakt.
En hoe pijnlijk dat ook is.
Dat moment is een opening.
Een opening terug naar jezelf.
Een nieuw begin.
Een nieuw level.
Een upgrade.
**********
Over de auteur
Ik ben Heidi van der Vaart en ik gids ik vrouwen die een ‘you turn’ willen nemen in hun leven, omdat blijven waar ze nu zijn geen optie meer is. Deze vrouwen willen trouw zijn aan zichzelf en aan hun persoonlijke levenspad. Ik werk graag met de kracht van stilte. Want als het stiller in je hoofd wordt, kun je jouw ziel beter horen fluisteren. Jouw ziel herinnert zich de weg van jouw unieke levenspad. Wees moedig en volg je gevoel. Ik begeleid je kundig en persoonlijk op je reis terug naar jezelf.
Al meer dan 30 jaar ben ik werkzaam als leraar. Mijn meesterschap heeft zich altijd gericht op leven op een manier dat de bedoeling voor je is. Ik zie een wereld vol lichtjes voor me van mensen die precies doen waar ze gelukkig van worden. Om daar te komen is er vaak een kantelpunt waar doorheen bewogen mag worden. Daar ben ik op mijn sterkst. Ik ben de brug tussen de geziene wereld en de ongeziene wereld. Ik ben een alchemist. Welkom in mijn veld. Welkom bij Stiltekracht.