Keuzes maken op basis van gevoel: wat je onderstroom je laat zien
Marieke wist precies wat haar hoofd ervan vond.
Alleen haar lichaam vertelde een ander verhaal.
Ze stond op een kruispunt in haar leven.
Aan de ene kant was er haar huwelijk.
Een relatie waarin ze jarenlang veel verantwoordelijkheid had gedragen.
Ze was sterk, intelligent en gewend om dingen op te lossen.
Haar man was kwetsbaarder, had periodes waarin hij somber was en kon het leven moeilijk alleen dragen.
Marieke voelde zich steeds meer verantwoordelijk voor zijn welzijn.
Ze zorgde. Ze regelde. Ze hield rekening met hem.
Ergens onderweg was ze zich steeds meer gaan voelen als de moeder van haar partner.
En toen gebeurde er iets wat haar leven verder op zijn kop zette.
Ze kreeg gevoelens voor iemand anders.
Bij deze persoon voelde ze zich anders. Ze bloeide op.
Ze voelde zich speels, vrij en levendig.
Er kwam een kant van haar naar boven die ze lange tijd minder had ervaren.
En tegelijkertijd begon haar hoofd onmiddellijk te praten.
Dit kan toch niet?
Ik kan hem toch niet zomaar achterlaten?
Hij heeft mij nodig.
Wat gebeurt er met hem als ik voor mezelf kies?
Haar hoofd zocht naar de juiste beslissing.
Haar gevoel vertelde ondertussen een ander verhaal.
Wanneer je voor een grote levenskeuze staat, wil je vaak eerst begrijpen wat de juiste keuze is.
Je maakt lijstjes.
Je denkt vooruit.
Je probeert de gevolgen voor iedereen te overzien.
Je zoekt naar argumenten.
Je vraagt anderen om advies.
En ondertussen kan er vanbinnen iets blijven bewegen.
Een verlangen.
Een spanning.
Een gevoel van ruimte.
Een zwaar gevoel.
Een verlangen naar vrijheid.
Of juist een diepe rust bij een richting die je hoofd ingewikkeld vindt.
Ik geloof dat je lichaam informatie draagt waar je hoofd soms aan voorbijgaat.
Dat betekent voor mij dat gevoel serieus nemen iets anders is dan impulsief handelen.
Je gevoel is informatie.
Je lichaam reageert.
De onderstroom laat beweging zien.
En wanneer je daar werkelijk ruimte voor maakt, kan er helderheid ontstaan.
Ik werk graag met vrouwen die op een kruispunt in hun leven staan.
Vrouwen die veel kunnen denken, veel verantwoordelijkheid dragen en gewend zijn om zorgvuldig met hun keuzes om te gaan.
Juist voor deze vrouwen kan vertragen zoveel brengen.
Want wanneer je voortdurend nadenkt over wat verstandig, goed, verantwoord of wenselijk is, hoor je soms vooral de stemmen om je heen.
De stem van je partner.
De verwachtingen van je gezin.
De mening van je omgeving.
Je verantwoordelijkheidsgevoel.
Je eigen overtuigingen.
En ergens daaronder leeft jouw eigen stem.
Wat wil ík?
Waar word ik wakker van?
Waar voel ik ruimte?
Waar stroomt mijn energie?
Wat vertelt mijn lichaam wanneer ik deze richting werkelijk ervaar?
Dat is de laag die ik de onderstroom noem.
En die laag kun je vaak beter ervaren dan bedenken.
Met Marieke ging ik het bos in.
We kwamen bij een kruising van vijf bospaden.
Vijf richtingen.
Vijf mogelijkheden.
Ik vertelde haar vooraf niet wat de paden betekenden.
Zij mocht intuïtief voelen welke betekenis ieder pad voor haar kreeg.
Ze gaf de paden namen.
Een pad van licht.
Een veilig pad.
En andere namen die bij haar opkwamen.
Daarmee ontstond haar eigen landschap.
Daarna gingen we lopen.
Eén pad tegelijk.
We begonnen bij het middelpunt van de kruising.
Van daaruit liepen we een pad op. Ik liep met haar mee.
Onderweg vroeg ik:
Wat merk je?
Wat gebeurt er in je lichaam?
Wat verandert er als je hier verder loopt?
Wat voel je nu?
Wat trekt je aandacht?
Ik luisterde naar haar woorden en keek naar haar lichaam.
Waar kwam beweging?
Waar ontstond spanning?
Wanneer werd haar ademhaling anders?
Welke woorden kwamen steeds terug?
Ik spiegelde wat ik waarnam.
En zij bepaalde hoe ver we liepen.
Wanneer het voor haar genoeg was, keerden we terug naar het middelpunt.
Daar schreef ze in stilte haar ervaringen op.
En vervolgens koos ze een volgend pad.
Voor mij is de natuur tijdens zo’n sessie veel meer dan een mooie omgeving.
De natuur is mijn collega.
Het bos doet mee.
De bomen doen mee.
Het licht doet mee.
De wind.
De stilte.
De modder.
De bochten.
Een onverwachte voorbijganger.
Alles kan iets spiegelen.
Op twee paden begon bij Marieke de zon te schijnen.
Ze voelde zich speels. Vrij. Levendig.
Er ontstond iets in haar dat haar hoofd vooraf onmogelijk had kunnen bedenken.
Op andere paden voelde het koud.
Saai. Benauwd.
Op een ander pad kwam ze een modderplas tegen. Het pad maakte bochten.
Ook dat werd onderdeel van haar ervaring.
Ik geef zulke gebeurtenissen vooraf geen vaste betekenis.
Een modderplas betekent voor mij niet automatisch dit of dat.
Het gaat om wat het bij háár oproept.
Misschien komt er een herinnering.
Misschien een beeld.
Misschien een gedachte.
Misschien een lichamelijke sensatie.
Misschien ineens een zin waarvan ze denkt: wow, dit gaat ergens over.
Dat is precies het mooie van ervaren.
Je kunt het vooraf allemaal bedenken.
De ervaring brengt iets anders.
Je lichaam reageert al voordat je hoofd een verklaring heeft.
Dat vind ik een van de meest interessante kanten van werken met de onderstroom.
Je hoeft soms helemaal niet te weten waarom iets gebeurt.
Je hoeft alleen maar op te merken dát het gebeurt.
Je loopt een bepaalde richting op en merkt dat je adem verdiept.
Je schouders zakken.
Je tempo verandert.
Je krijgt meer energie.
Je gaat lachen.
Je voelt ruimte.
Of je merkt juist dat je lichaam vertraagt.
Dat je adem oppervlakkiger wordt.
Dat je minder zin krijgt om verder te lopen.
Dat je ergens vanaf wilt.
Dat zijn allemaal stukjes informatie.
Je hoeft er op dat moment nog geen conclusie aan te verbinden.
Eerst ervaren.
Dan luisteren.
Dan onderzoeken.
En pas daarna kijken wat het betekent voor jou.
Hoe weet je of je gevoel betrouwbaar is?
Dat is een vraag die ik vaak tegenkom bij vrouwen die op een kruispunt staan.
Want gevoel kan spannend zijn.
Je kunt denken:
Is dit mijn intuïtie?
Is dit angst?
Is dit een verlangen?
Is dit een bevlieging?
Daarom gaat mijn manier van werken zo sterk over vertragen.
Je hoeft je eerste gevoel ook niet meteen om te zetten in een besluit.
Je kunt het onderzoeken.
Wat gebeurt er wanneer je deze richting verder bewandelt?
Wat gebeurt er wanneer je jezelf toestaat om deze mogelijkheid even volledig te ervaren?
Waar voel je ruimte?
Waar voel je weerstand?
Wat komt steeds terug?
Welke woorden gebruik je?
Welke beelden ontstaan?
En vooral: welke ervaring blijft bij je wanneer je weer thuis bent?
Daar ontstaat vaak een veel rijker beeld dan wanneer je alleen de voor- en nadelen tegen elkaar afweegt.
Gevoel volgen betekent verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leven.
Voor Marieke ging dit over veel meer dan een keuze tussen twee mensen.
Onder haar vraag lag een andere vraag.
Hoe wil ik zelf leven?
Jarenlang had ze een groot deel van haar leven ingericht rondom de behoeften van haar partner.
Ze voelde zich verantwoordelijk voor zijn welzijn.
Dat gevoel van verantwoordelijkheid was echt.
Haar liefde en zorg waren echt.
En tegelijkertijd begon er iets anders te ontstaan.
Een verlangen naar een leven waarin zij zelf ook volop aanwezig mocht zijn.
Dat kan een ingewikkelde combinatie zijn.
Want voor jezelf kiezen betekent soms dat iemand anders verdriet heeft.
Het kan betekenen dat een relatie verandert.
Dat verwachtingen verschuiven.
Dat een toekomstbeeld wegvalt.
Dat je moet rouwen om iets waar je jarenlang in hebt geïnvesteerd.
Dat hoort bij grote levenskeuzes.
Een nieuw pad kan prachtig voelen en tegelijkertijd pijn doen.
Beide kunnen naast elkaar bestaan.
Na de wandeling kwam haar hoofd weer terug.
Na de sessie gingen Marieke en ik samen iets drinken.
En natuurlijk kwam haar hoofd weer.
Dat is menselijk.
Een ervaring kan diep binnenkomen en tegelijkertijd begint je hoofd daarna weer met analyseren.
Wat betekent dit?
Wat moet ik hiermee?
Kan ik dit werkelijk doen?
Wat zijn de gevolgen?
Tijdens de sessie was er alleen iets veranderd.
Vanbinnen was er beweging ontstaan.
Na onze sessie bleef ik nog een week beschikbaar via WhatsApp.
We hielden contact.
Ze kon delen wat er gebeurde, vragen stellen en woorden geven aan wat zich verder ontvouwde.
Een paar weken later kreeg ik nieuws.
Marieke had haar man verteld dat ze wilde scheiden.
Daarna kwam haar leven in een stroomversnelling.
Ze begon haar gevoel en haar hart steeds meer als kompas te gebruiken.
Daarmee werd haar leven ook complexer.
Want haar keuze bracht verlies met zich mee.
Rouw.
Afscheid.
Verandering.
Een andere toekomst dan ze ooit voor ogen had.
En tegelijkertijd kwam er meer leven.
Meer beweging.
Meer ruimte voor wie zij zelf was.
Een levenspad loopt zelden kaarsrecht.
Als je door een bos loopt, zie je het meteen.
Een pad maakt bochten.
Soms is het breed en licht.
Soms smal.
Soms schijnt de zon tussen de bomen door.
Soms loop je door schaduw.
Soms ligt er modder.
Soms kom je iemand tegen.
Soms wil je even stilstaan.
Zo werkt een levenspad ook.
We verlangen vaak naar zekerheid voordat we een stap zetten.
Maar een groot deel van het leven ontvouwt zich pas wanneer je gaat bewegen.
Je hoeft niet je hele route vooraf te kennen.
Je hoeft alleen te voelen welke stap nu klopt.
Dat vraagt moed.
En vertrouwen.
En soms ook afscheid.
Wat als je zelf op een kruispunt staat?
Misschien herken je iets van Marieke.
Je leven ziet er aan de buitenkant goed uit.
Je hebt een partner, een gezin, een baan, verantwoordelijkheden.
En toch voel je dat er iets aan het verschuiven is.
Misschien weet je precies wat je zou moeten doen volgens je hoofd.
En voel je tegelijkertijd dat jouw binnenwereld een ander verhaal vertelt.
Dan kan het helpen om even uit het denken te stappen.
Ga naar buiten.
Loop.
Vertraag.
En stel jezelf eens deze vragen:
Als ik deze richting voor me zie, wat gebeurt er dan in mijn lichaam?
Waar ontstaat ruimte?
Waar komt energie?
Welke richting maakt me levendiger?
Welke richting voelt zwaar wanneer ik haar werkelijk bewandel?
Welke woorden komen spontaan bij me op?
Schrijf je antwoorden op.
Geef jezelf de tijd.
Een gevoel hoeft vandaag nog geen besluit te worden.
Het mag eerst informatie zijn.
Je hoeft jouw antwoord niet bij iemand anders te vinden.
Wanneer je op een kruispunt staat, kun je gemakkelijk op zoek gaan naar iemand die je vertelt wat je moet doen.
Je partner.
Je vriendin.
Je therapeut.
Je coach.
Je familie.
Maar uiteindelijk leef jij jouw leven.
Daarom geloof ik zo sterk in begeleiding waarin je zelf kunt ervaren wat er in jou leeft.
Ik geef je geen antwoord.
Ik vertel je niet welk pad je moet kiezen.
Ik geef geen persoonlijke betekenis aan de natuur.
Ik loop met je mee.
Ik stel vragen.
Ik luister.
Ik voel.
Ik spiegel wat jouw lichaam laat zien.
En ik volg jou zolang jij wilt lopen.
De natuur helpt mee.
Want soms laat een bocht iets zien.
Soms opent de zon iets.
Soms raakt een boom een herinnering.
Soms zegt een modderplas precies genoeg.
En soms ontstaat er in de stilte een helderheid waar je hoofd al weken naar zoekt.
Een sessie kan één ervaring zijn die veel in beweging zet.
Een sessie in het bos hoeft jouw hele leven op één middag op te lossen.
Het kan wel iets openen.
Een laag die al langer aanwezig is.
Een verlangen dat je hebt weggeduwd.
Een waarheid die je steeds opnieuw voelde.
Een richting die ineens meer ruimte krijgt.
Bij Marieke begon daar iets te bewegen.
De uiteindelijke keuze maakte zij zelf.
De gesprekken met haar man voerde zij zelf.
Het verdriet droeg zij zelf.
De stappen daarna zette zij zelf.
De sessie gaf haar geen antwoord.
De sessie bracht haar dichter bij haar eigen antwoord.
Misschien sta jij ook op jouw kruispunt.
Misschien gaat jouw kruispunt over je relatie.
Misschien over werk.
Misschien over de plek waar je woont.
Misschien over een verlangen dat al jaren op de achtergrond aanwezig is.
Misschien voel je dat er iets mag veranderen, terwijl je hoofd nog allerlei redenen aandraagt om te blijven waar je bent.
Je hoeft vandaag geen grote beslissing te nemen.
Je mag beginnen met luisteren.
Naar je lichaam.
Naar je gevoel.
Naar de onderstroom.Naar dat kleine, stille weten dat misschien al een tijdje met je meeloopt.
En als je daar samen met mij ruimte voor wilt maken, ben je welkom in het bos.
Ik bied systemische sessies aan voor vrouwen die op een kruispunt in hun leven staan.
We gaan naar buiten.
We vertragen.
We lopen.
We voelen.
We onderzoeken verschillende richtingen.
De natuur is mijn collega.
En jij blijft degene die jouw eigen pad bewandelt.
Wil je eerst ervaren of deze manier van werken bij jou past?
Zet dan HIER de eerste stap en neem contact met me op voor een vrijblijvend gesprek.
Dan luisteren we samen naar waar jij nu staat en wat jij nodig hebt om een volgende stap dichterbij te brengen.
Misschien hoef je jouw hele pad vandaag nog niet te kennen.
Misschien is het genoeg om te voelen welk pad jou uitnodigt om te gaan lopen.
X Heidi