Ik neem je even mee naar wat er in mijn leven speelt en misschien herken je het een en ander wel. Zoals je denk ik wel weet ben ik naast coach, ook de geliefde van Pieter en ben ik moeder van twee kinderen. We hebben een zoon van 14 en een dochter van bijna 11 jaar. Dit is hoe het er praktisch aan toegaat.

Pieter reïntegreert, na een ongeluk, weer in zijn werk. Hij werkt vooral thuis en gaat 2x per week naar kantoor. Naast het werken heeft hij bijna elke werkdag een vorm van therapie of hulp. Dus hij loopt het huis in en uit, werkt in de huiskamer of op kantoor. En herstelt nog altijd van zijn verwoningen. Hij werkt volop aan zichzelf en doet zijn best ook nog partner en vader te zijn. En zorgzame zoon, want zijn vader is momenteel ernstig ziek.

Onze zoon heeft deels online les en deels offline les. Online les volgt hij ook op school, want thuis ging dat hem niet goed af. De offline lessen komen momenteel met veel regels. Hij vindt het leuker dan online, maar offline ervaart hij ook als uitdagend. Gelukkig heeft hij tot nu maar 1x thuisgezeten vanwege een positieve testuitslag van een medeleerling. Ik zie een jongen die een heel stuk minder vrolijk is dan hij was. Een jongen die het lol maken met leeftijdsgenoten mist.

Onze dochter mag alle dagen naar school, ook met veel regels, zoals het werken in een cohort. Ze voelt zich er verdrietig over en mist vriendinnen uit een andere klas die ze nu veel minder ziet en spreekt. Bij haar is het gewiebel rondom testuitslagen heviger dan bij mijn zoon. Ze weet wie zich laat testen en piekert dan mee over de uitslag. Ze ziet een feestje in rook op gaan vanwege de regels. Ze heeft heel even in quarantaine gezeten. Eentje die gelukkig ingekort werd. School is geen onbezorgde plek meer. Ik zie wat zij nog wél heeft en dat is leuker dan wat haar broer heeft. Ik zie ook een meisje wiens lontje kort is. Ze is boos op de wereld.

Daarnaast werk ik ook nog. Gelukkig veel vanuit huis (in het bos) of vlakbij in Doorn. Fijn, want daardoor kan ik veel thuis zijn. Voor als ineens een kind in quarantaine moet. Of een troostende knuffel of een goed gesprek nodig heeft. Voor mij is het nu het belangrijkste dat mijn kinderen zo gelukkig als mogelijk door deze crisis heen komen. Schoolresultaten maak ik me eerlijk gezegd weinig druk om. Hun (en mijn en jouw) veerkracht wordt nu vooral getest. Daar ligt mijn focus op. Ook Pieter en ik hebben het zo nu en dan zwaar met wat er van ons allemaal gevraagd wordt op dit moment. Dat mag ook. We laten het toe. Het is ook veel.

Misschien herken je wel iets uit mijn verhaal. De onrust van komen en gaan in huis. Op elkaars lip leven. Het online leven en leren. Het in en uit quarantaine gaan van je kinderen, waar je voor klaar hebt te staan. De frictie tussen werk en gezin. Zorgen over je kinderen. Onrust over plannen maken, zoals het wel of niet boeken van een vakantie. De saaiheid van het huidige leven versus ook de spanning van het huidige leven. Mensen die je nu niet vaak meer ziet en spreekt. Mensen die ziek zijn en/of overlijden. Misschien wel zorgen over je werk en/of financiën. Het is veel. Veel gevraagd. Weet dat ik dat zie en dat ik het zeer herken.

Hierom gun ik jou zo een check out van je thuissituatie (die nu ook vaak je werksituatie is) en een check in bij jezelf. Hoe heerlijk is het om een dag helemaal voor jezelf te boeken. Food for the soul!

Een dag vol stilte, meditaties, beweging (yoga en een boswandeling) en heerlijk eten en drinken. Ik heb het zelf echt nodig en ik kan me zo goed voorstellen dat het voor jou ook geldt. Voor jezelf zorgen in niet egoïstisch; het is broodnodig.

Kom mee de stilte in. Kom op adem. Kom tot jezelf.
Zie deze dag als een oplaadmoment.

Deze Stiltekrachtdag houd ik op zaterdag 1 mei in Sansoma in Doorn. Ze zaal is erg ruim, zodat jouw gevoel van veiligheid gewaarborgd blijft. En de groep houd ik bewust klein; maximaal 6 deelneemsters. Als je vragen hebt over veiligheid en regels, laat het me weten.

Begin deze maand mei goed met een dag voor jou! Boek ‘m meteen. Je bent zo van harte welkom!